woensdag 11 maart 2015

Ik leef nog!

Ik weet het, ik weet het: het is alweer bijna een jaar geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Dat heeft allemaal zo zijn redenen waar ik jullie niet mee ga vermoeien. Of toch wel? Ach, waarom ook niet: Ik heb vorig jaar een boek geschreven.

Een boek?

Een boek. Je weet wel, zo'n papieren ding met pagina's en woorden erin.

Ik had het ook nooit van mezelf verwacht, om even heel eerlijk te zijn. Mijn allereerste verhaal (een stripboek dat 69 pagina's telde) ontspoorde na de tiende pagina volledig en eigenlijk had het niet eens een verhaallijn. Daarna schreef ik alleen korte verhalen die ik online publiceerde (lees: fanfiction). Daarom verbaasde me het ook dat uitgeverij CPRomance besloot mijn manuscript aan te nemen en te publiceren. Op 16 december 2014 was het eenmaal zo ver: mijn boek, "Bink" kwam officieel op de markt.

En toen kwam de volgende horde in zicht: recensies. Wat zouden mensen van mijn hersenspinsels denken? Het is een verhaal over drugsgebruik, de schijnbaar eindeloze strijd tegen psychische stoornissen en seksualiteit. Met twee van de drie onderwerpen heb ik weinig tot geen ervaring, dus heb ik gespannen afgewacht tot het eerste commentaar online zou verschijnen.
En warempel! Tot op heden heb ik alleen nog maar positieve berichten mogen ontvangen! Het maakt mij trots en het neemt een stukje onzekerheid bij me weg. Daar heb ik de laatste tijd nogal last van, want ik bevind me momenteel op werkgebied in een nare situatie.

Ik ben werkzoekende.

Het is heel rot en moeilijk te bevatten en - nou ja, grofweg gezegd klote. Daar sta je dan, na enkele jaren trouwe dienst. Het was ook eigenlijk wel te verwachten: in deze tijd kun je na drie tijdelijke contracten wieberen (om naar alle waarschijnlijkheid plaats te maken voor een jonger en goedkoper exemplaar).
Man, bij sommige bedrijven krijg je bij het sollicitatiegesprek al te horen dat je over drie jaar weer op straat staat. Ik ga geen bedrijfsnamen noemen, maar ik heb het uit betrouwbare bron mogen vernemen. Fijn, joh, zo'n vooruitzicht.

Afijn, baan weg, boek rijker en druk bezig met solliciteren en anticiperen. Want hoe los je je hypotheek af wanneer je geen tot weinig inkomsten hebt? Nou ja, niet, dus. En dat vreet aan je.

Wat nu ook iets meer dan gewoonlijk aan mij vreet, zijn programma's als "Dubbeltje op zijn kant".
'Ga dan toch (meer) werken!' wordt er gezegd. 'Kom, we gaan naar het uitzendbureau en je hebt direct een baan.'
Nou, volgens mij ligt dat aan het samenwerkingsverband tussen de programmamakers en het uitzendbureau, want zo makkelijk gaat het - naar mijn idee - niet.
Misschien kan ik de volgende keer beter een camerateam meenemen naar een sollicitatiegesprek of het logo van een TV-zender onderaan mijn brieven zetten, in de hoop dat ik dan eerder aan het werk ben. Want ik wil wel en solliciteer tot ik er bij neerval, maar ja.

Ach, zoals ik enkele jaren geleden ook al zei: we zien wel waar het schip strandt.
Ondertussen krijgt de voedselbank steeds meer klanten, hebben dak- en thuislozen een veel te dure woning toegewezen gekregen en is de kringloopwinkel in Breda leeggeroofd.
Crisis? Welke crisis?



dinsdag 18 maart 2014

Het middenplein van Maart

Vriendlief en ik rusten even uit op het middenplein van de stad Maart. Een vijfjarige dreumes - ons petekind - rent vrolijk rond, onbezorgd en helemaal niet bezig met de zombies die bij de in- en uitgang van deze stad ronddwalen, klaar om ons aan te vallen.


Ik, 'tante Natty' heb een tijdje geleden met de Douwe Egberts spaaractie kaartjes aangeschaft voor de Efteling. Korting is immers altijd mooi. Helaas waren de kaartjes maar beperkt geldig, maar dat mocht de voorpret niet drukken: gezellig, met z'n allen een dagje weg. De kleine is nu groot genoeg voor Joris en de Draak, dus ook zij was helemaal klaar om de strijd tussen water en vuur aan te gaan. Hardstikke gezellig.


Tot we dus in de Lidl-file stonden, rechtsomkeer maakten en naar Blijdorp reden.


Afijn, de herkansing. Zestien maart zou de grote dag zijn. Geen personeelsfeesten, iedereen kon en de achtbaan zou gewoon open zijn. Tenminste, dat stond enkele weken geleden zo op de site. Bij een extra controle bleek echter dat het onderhoud aan de achtbaan veel langer zou duren en het houten gevaarte op de zestiende nog steeds dicht zou zijn. Daarbij bleek het Rabobank-ledendag te zijn. Drie woeste volwassenen, twee tja-ik-wil-toch-wel-gaan mensen en een ontroostbaar kind. Ja, hardstikke gezellig. Uiteindelijk toch maar gegaan, en het bleek nog eens een goed besluit te zijn ook: het park ging vroeger open en later dicht, er liepen sprookjesbosfiguren rond en *hoera* geen parkeerkaart nodig!


Dus, dat hebben we ook weer gehad. Wat staat er verder op het programma? De visvakantie van vriendlief hebben we inmiddels aanbetaald, de belastingteruggaaf is naar de spaarrekening overgeheveld, komend weekend hebben we (gelukkig) even niets te doen en daarna beginnen de verjaardagen weer. Volgens de financiële routeplanner komt alles goed, mits we verder geen al te grote uitgaven doen.


Och, uiteindelijk komt het allemaal wel goed.


'Tante Natty, gaan we binnenkort weer naar de dierentuin?' roept het kleine meisje dat even halt houdt om ons antwoord af te wachten.
'Tuurlijk, schat, volgende maand!' roepen we terug.
Gelukkig hebben we een viertal vrijkaartjes gewonnen...

zaterdag 1 maart 2014

Samenvatting van Februari

De stad Februari hebben we zojuist verlaten. Terwijl we de confetti uit onze haren peuteren, lopen we richting Maart. Nu de eerste twee dagen van deze maand in het weekend vallen, kunnen we op ons gemak kijken wat er ons te wachten staat...

In mijn vorige blog gaf ik al aan dat we van plan waren Februari enigzins zuinig door te komen, ondanks verjaardagen en ander gedoe (lees: door de weersomstandigheden hadden de vissen wat extra verzorging nodig). Zojuist heb ik even alles op een rijtje gezet en ben tot de conclusie gekomen dat we zo'n 290 euro aan kadootjes, de vissen en dergelijke hebben gespendeerd, en 354 euro aan boodschappen.

Het bedrag dat we hebben uitgegeven aan boodschappen kan wel kloppen. Echter, naar mijn idee heb ik echter weinig uitgegeven aan bijzonderheden. Even zien waaraan het geld is opgegaan...
We hebben in totaal 120 euro gepind, om contant geld op zak te hebben. Aan kaarten voor de verjaardagen is 2,45 euro gespendeerd. Kadootjes hebben 41,20 euro gekost. Dagje Blijdorp aan het begin van de maand was 41 euro. Er is 70 euro aan de vissen uitgegeven en vriendlief heeft voor 14,25 euro aan nieuwe sokken gekocht. Tja, dan kom je inderdaad uit op het eerdergenoemde bedrag.

Een snelle kijk op de kalender doet me beseffen dat we ook deze maand meerdere verjaardagen in het vooruitzicht hebben, alsmede dat dagje Efteling waarvoor we de kaartjes al hadden. Poging twee om de maand zuinig door te komen... 'Helaas' zijn er ook nieuwe vissen uit Japan gearriveerd, waarvan één in het bijzonder me wel aansprak. Ik ben benieuwd of ik mezelf vanmiddag in kan houden...

Afijn, inmiddels is de brief van de hypotheekverstrekker gearriveerd: de eerste extra aflossing is verwerkt en dus is de hypotheekschuld een beetje kleiner geworden! In juni en december doen we nog een aflossing. We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel.

Stapje voor stapje.

dinsdag 11 februari 2014

Zombies met pleinvrees

Februari. De stad met een frivool naambordje en een feestelijke hoofdstraat. Op de eerste wegwijzer die we tegenkomen staan twee verjaardagen en een huwelijk vermeld. Daaronder een plattegrond, met een dikke, rode pijl die ons aanwijst waar we ons precies bevinden: vrijwel in het midden. Voor zover wij weten, lopen de Vastelastenzombies alleen rond bij de in- en uitgang van de stad. Toch is er iets loos...


Het is maar goed dat ik de geplande uitgaven op een kalender noteer en zo nodig overhevel naar de volgende week. De energiemaatschappij bleef namelijk tergend lang wachten met het innen van het door hen gewenste bedrag. Vandaag is die laatste zombie dan toch op komen draven, waardoor ons eindbedrag van vandaag een stuk omlaag gaat. Stel dat ik onze kosten niet zo nauwlettend in de gaten zou houden? Zou ik dan in de problemen zijn gekomen (vast niet, want ik heb immers nog voldoende op de lopende rekening staan, maar stel dat...)?


Inmiddels heb ik de nieuwe auto opgehaald en hoop ik hiermee zuiniger te gaan rijden. Aan de goede intenties van de limoengroene, stalen ros zal het niet liggen: er licht een groen pijltje op wanneer ik moet schakelen, zodat ik - volgens de auto - milieuvriendelijk zal rijden.
Ook mijn autoverzekering is gewijzigd, van WA naar All Risk. Ik zal een hoger bedrag per maand kwijt zijn, dat weet ik, maar met deze auto (uit 2011) mag dat ook wel.


En nu? Nu is het tijd om zuinig aan te gaan doen. De eerste verjaardag hebben we reeds achter de rug, voor de tweede ligt al een kadootje klaar en voor het huwelijksfeest op Valentijnsdag moet ik nog iets verzinnen. De eerste aflossing van de hypotheek is erdoorheen (hoera!) en het kickboksen heb ik voorlopig even stopgezet (en daarmee dus ook de maandelijkse kosten) vanwege mijn protesterende botstructuur, waarmee het inmiddels alweer wat beter gaat.


Frisdrank en zoutjes worden in ons huishouden steeds minder vaak verbruikt, daarop bespaar ik dus al. Kan ik verder nog ergens op bezuinigen? Misschien toch maar weer terug aan de thee (1,25 euro, waarmee ik twee weken doe) in plaats van Optimel (1,34 euro, waarmee ik drie dagen doe)?
Nou ja, we zullen het vanzelf zien. Ik ga vanavond maar weer even rekenen.


'Carnaval is in aantocht,'  merkt vriendlief op. Als we op onze tenen gaan staan, kunnen we net de skyline van Maart zien. De carnavalswagens vormen een opmerkelijk tafereel tegen de lichtblauwe lucht.
'Wil jij het gaan vieren?' vraag ik. Hij haalt zijn schouders op.
'Ik denk dat ik thuis wel een biertje drink, scheelt weer benzine en ruzie over wie de bob is.'
'Is goed, schat. Is goed.'

zondag 2 februari 2014

Dagje uit

'Tante Natty, we gaan vandaag naar de Efteling, hè?'
'Ja, schat, dat heb ik je toch beloofd?'

Daar sta je dan. In een enorme file richting Kaatsheuvel. Met goede moed en de 'Douwe Egberts Actie Tickets' in onze rugtas hebben we juist deze dag - de dag waarop alle medewerkers van de Lidl een gratis dagje naar de Efteling mogen - uitgekozen. Petekind van vier ('bijna vijf, tante Natty!') staat helemaal klaar om de Joris en de Draak te trotseren, want ze is nu één meter twaalf. Net lang genoeg, dus. Maar de file naar het park is langer. Natuurlijk wisten we dat ons dit te wachten stond, maar zo extreem? Nee.

Na druk overleg tussen de volwassenen in de auto, komen we tot de conclusie dat dit niets wordt. Als we al aankomen en een parkeerplekje hebben, zullen de wachtrijen vast ook enorm lang zijn. Ik kan je vertellen: zelfs met ons welgemanierde en uiterst geduldige meisje (ik overdrijf niet, het is een engel. Een van de redenen voor mij om niet eens aan eigen nageslacht te denken, want dat kan alleen nog maar tegenvallen) is een wachtrij van meer dan een uur niet te doen. Want kleine mensjes worden het wachten op een gegeven moment beu. Waarom in een rij staan als iedere seconde van je leven eigenlijk gevuld zou moeten worden met spelen? Ik geef haar geen ongelijk. Wachten is stom. Dat moet je maar doen als je later groot bent.

'Mama, dit is toch de snelweg?'
'Ja, schat, maar nu is het even een langzaamweg. De andere auto's mogen wat mij betreft wel snel weg.'
'Maar mama, links is de weg leeg! Dat is dan toch snelweg, dan ga je daar toch op rijden?'
'Ja, maar niet alle wegen leiden naar de Efteling.'
'Dat vind ik stom.'
'Wij ook, schat. Wij ook.'

Ik weet niet precies hoe lang we in de file hebben gestaan, omdat ik me bezig hield met Dikkie Dik die zijn achterwerk meerdere malen in mijn gezicht drukte (Dikkie Dik laat veel poepjes, bij voorkeur in het gezicht van een onfortuinlijke oom of tante), maar uiteindelijk besloten we op advies van de vijfjarige toch maar de linkerbaan te nemen en rechtsomkeer te maken, terwijl we de kleine meid vertelden dat we vandaag echt niet meer naar de Efteling konden. We hadden een paniekaanval verwacht, of op zijn minst een flinke huilbui, maar die bleef ons gelukkig bespaard. Misschien kwam dat omdat we meteen met een alternatief kwamen: een dagje Blijdorp. Groot succes, kan ik jullie melden! De kleine heeft het naar haar zin gehad en met een afsluitertje bij de grote gele M kon haar dag niet meer stuk.

Om een lang verhaal nog langer te maken: Februari is dus wederom een 'feestmaand'. Nieuw bed, nieuwe auto (een limoengroene Ford Fiesta uit 2011, mocht u het willen weten), de eerste aflossing op onze hypotheek en tweemaal tickets voor een dagje uit. Nee, dat was niet bepaald gepland. Reden genoeg voor ons om vroegtijdig de rem erop te zetten en de Februarifeesten te stoppen. Dan maar even rustig aan.

Overigens was het ook reden genoeg voor zus en mij om na te denken over een Eftelingabonnement:
Voor twee jaarabonnementen plus een parkeerkaart zullen we € 364,- kwijt zijn.
Normaliter betalen we voor twee entreebewijzen (online gekocht) en een parkeerkaart € 74,-.
Dat betekent dus dat je na vijf bezoeken je abonnement er al uit hebt. Gaan wij zo vaak? Ja, omdat we Brabanders zijn die toevallig heel veel van het park houden (jeugdsentiment etc.).
MAAR die kopen we pas wanneer het vakantiegeld binnen is. Dit jaar wordt het weer een vakantie in Playa de Platzak, ofwel de achtertuin. Zwembadje opblazen, met de overmaatse goudvissen spelen en slapen in mijn eigen, heerlijke bed... there's no place like home ♥.

De zombies komen. Ze staan voor de deur, binnen vierentwintig uur zullen ze binnenvallen en met hun rottende klauwen in onze rekening graaien. Vluchten kunnen we niet. Ten eerste omdat deze zombies een vast gegeven in ons leven zijn en ten tweede omdat mijn kuiten pijn doen na een dagje dierentuin. Gelukkig hebben we genoeg proviand om deze aanslag te kunnen overleven...

woensdag 29 januari 2014

Bereid je maar voor, hier zijn we weer, hoor!

'Jij hield toch een blog bij?'
Vriendlief kijkt me aan. Op de achtergrond klinkt het gebrom van een virtuele kart. We zijn inmiddels gesettled; de tuin is afgewerkt, in de vijver zwemmen twaalf vissen vrolijk rond.
'Oh ja, mijn blog!'


Sorry, mijn excuses, mea culpa, mea maxima culpa! Ik ben zo enorm druk bezig geweest met werkzaamheden tijden en buiten kantoortijden, dat ik de blog vergeten ben!


Om nou te zeggen dat er in de tussentijd veel is veranderd... nee. Wel komen er veranderingen aan, die op financieel gebied wel wat teweeg zullen brengen. Zo was mijn bed aan vervanging toe en ook mijn zilvergrijze glasbak op wielen toont tekenen van ouderdom, dus na het maken van een proefrit hebben we een nieuwe boxspring van Swiss Sense gekocht, want op mijn nachtrust ga ik niet bezuinigen.


De auto daarentegen is een veel grotere stap om te nemen. We hebben in ieder geval besloten om een Ford Fiësta aan te schaffen en een maximumprijs is bepaald. Terwijl ik dit schrijf, laat vriendlief me weten dat de autodealer een potentiële bolide voor ons heeft gevonden. Onder onze maximum en in de kleur die ik zo mooi vind. Ik ben benieuwd of de prijs inclusief of exclusief grove gebruikerssporen is.


Afijn, verder wachten we nog steeds op antwoord van AEGON inzake het aflossen van onze hypotheek. Op één januari hadden we gemaild dat we graag af zouden willen lossen. Negen dagen naderhand kregen we een 'weet u het zeker?' mail. 'Ja, we weten het zeker,' mailden we op zeventien januari vastbesloten terug. Als we nu vóór overmorgen de benodigde gegevens doorgemaild kunnen krijgen, zou dat heel fijn zijn.


Twee vriendinnen WhatsAppen me veelvuldig over onze afspraak aanstaande zondag, waarop we de Efteling zouden bezoeken. Jammer genoeg waren we eerder deze maand niet op te hoogte van de verwachtte drukte in verband met een personeelsdagje van een nader te noemen supermarkt. Fijn, dat wordt weer de agenda erbij halen en opnieuw plannen. Maar eerst weer een nieuwe proefrit gaan maken. Het landschap voor ons is op dit moment vrij van factuur-wuivende ondoden; hopelijk blijft het nog even zo. Echter horen we achter de horizon het gekreun en gesteun van de Vaste Lasten Zombies...

dinsdag 25 juni 2013

Aflossen en scheiden

Daar ik op het notariaat werkt, krijg ik met regelmaat de zogenaamde 'Notamail' binnen met daarin een (of meerdere) casus(sen). De onderstaande casus (welke ik her en der heb aangepast) gaat, toevallig, over het aflossen van de hypotheek en scheiding/deling van de woning:

De affectieve relatie tussen man en vrouw is, na 20 jaar samenwonen, verbroken. De woning is een gezamenlijk eigendom en moet, zoals bepaald door de Rechtbank, worden verkocht. De overwaarde moet bij helfte worden verdeeld tussen man en vrouw, echter moet uit de verkoopopbrengst eerst een bedrag toekomen aan de man omdat hij bedragen aan de bank heeft betaald ter aflossing van de hypotheeklening.

Het Hof heeft dit oordeel van de Rechtbank in hoger beroep vernietigd. De man heeft, volgens het Hof, gesteld dat hij de aflossingen heeft gedaan in verband met de verzorging van zijn toenmalige vrouw. Hij had namelijk bedacht dat het voor de vrouw mogelijk zou moeten zijn om in de woning te blijven, wanneer hij eerder zou komen te overlijden; daarom bracht hij, met het oog op de toekomst, de woonlast omlaag.

Hierdoor is het Hof van oordeel dat de man met de aflossingen jegens de vrouw heeft voldaan aan een natuurlijke verbintenis als bedoeld in artikel 6:3 BW*.

Dat de vrouw op het moment van de aflossingen over een privévermogen beschikte terwijl
de man dat wel had en hij op het moment van de aflossingen een aanzienlijk hoger inkomen had dan de vrouw, is niet gebleken. Het doet niet ter zake dat de samenwoning ná het verrichten van de aflossingen is verbroken en de man nu van mening is veranderd.

Volgens het Hof rustte er ten tijde van de aflossingen een dringende morele verplichting op de man om de vrouw verzorgd achter te laten. Hierdoor is het Hof van mening dat de overwaarde van het huis gelijkelijk moet worden verdeeld.

Hof Amsterdam, 16 april 2013


*BW. Artikel 6:3
1. Een natuurlijke verbintenis is een rechtens niet- afdwingbare verbintenis.
2. Een natuurlijke verbintenis bestaat:
a. wanneer de wet of een rechtshandeling aan een verbintenis de afdwingbaarheid onthoudt;
b. wanneer iemand jegens een ander een dringende morele verplichting heeft van zodanige aard dat naleving daarvan, ofschoon rechtens niet afdwingbaar, naar maatschappelijke opvattingen als voldoening van een aan die ander toekomende prestatie moet worden aangemerkt.