woensdag 11 maart 2015

Ik leef nog!

Ik weet het, ik weet het: het is alweer bijna een jaar geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Dat heeft allemaal zo zijn redenen waar ik jullie niet mee ga vermoeien. Of toch wel? Ach, waarom ook niet: Ik heb vorig jaar een boek geschreven.

Een boek?

Een boek. Je weet wel, zo'n papieren ding met pagina's en woorden erin.

Ik had het ook nooit van mezelf verwacht, om even heel eerlijk te zijn. Mijn allereerste verhaal (een stripboek dat 69 pagina's telde) ontspoorde na de tiende pagina volledig en eigenlijk had het niet eens een verhaallijn. Daarna schreef ik alleen korte verhalen die ik online publiceerde (lees: fanfiction). Daarom verbaasde me het ook dat uitgeverij CPRomance besloot mijn manuscript aan te nemen en te publiceren. Op 16 december 2014 was het eenmaal zo ver: mijn boek, "Bink" kwam officieel op de markt.

En toen kwam de volgende horde in zicht: recensies. Wat zouden mensen van mijn hersenspinsels denken? Het is een verhaal over drugsgebruik, de schijnbaar eindeloze strijd tegen psychische stoornissen en seksualiteit. Met twee van de drie onderwerpen heb ik weinig tot geen ervaring, dus heb ik gespannen afgewacht tot het eerste commentaar online zou verschijnen.
En warempel! Tot op heden heb ik alleen nog maar positieve berichten mogen ontvangen! Het maakt mij trots en het neemt een stukje onzekerheid bij me weg. Daar heb ik de laatste tijd nogal last van, want ik bevind me momenteel op werkgebied in een nare situatie.

Ik ben werkzoekende.

Het is heel rot en moeilijk te bevatten en - nou ja, grofweg gezegd klote. Daar sta je dan, na enkele jaren trouwe dienst. Het was ook eigenlijk wel te verwachten: in deze tijd kun je na drie tijdelijke contracten wieberen (om naar alle waarschijnlijkheid plaats te maken voor een jonger en goedkoper exemplaar).
Man, bij sommige bedrijven krijg je bij het sollicitatiegesprek al te horen dat je over drie jaar weer op straat staat. Ik ga geen bedrijfsnamen noemen, maar ik heb het uit betrouwbare bron mogen vernemen. Fijn, joh, zo'n vooruitzicht.

Afijn, baan weg, boek rijker en druk bezig met solliciteren en anticiperen. Want hoe los je je hypotheek af wanneer je geen tot weinig inkomsten hebt? Nou ja, niet, dus. En dat vreet aan je.

Wat nu ook iets meer dan gewoonlijk aan mij vreet, zijn programma's als "Dubbeltje op zijn kant".
'Ga dan toch (meer) werken!' wordt er gezegd. 'Kom, we gaan naar het uitzendbureau en je hebt direct een baan.'
Nou, volgens mij ligt dat aan het samenwerkingsverband tussen de programmamakers en het uitzendbureau, want zo makkelijk gaat het - naar mijn idee - niet.
Misschien kan ik de volgende keer beter een camerateam meenemen naar een sollicitatiegesprek of het logo van een TV-zender onderaan mijn brieven zetten, in de hoop dat ik dan eerder aan het werk ben. Want ik wil wel en solliciteer tot ik er bij neerval, maar ja.

Ach, zoals ik enkele jaren geleden ook al zei: we zien wel waar het schip strandt.
Ondertussen krijgt de voedselbank steeds meer klanten, hebben dak- en thuislozen een veel te dure woning toegewezen gekregen en is de kringloopwinkel in Breda leeggeroofd.
Crisis? Welke crisis?



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen